wizualizacja
Kamerę wirtualną charakteryzują następujące parametry: rozlokowanie, kierunek wewnątrz jakim jest skierowana tudzież ogniskowa – mają one swoje odblask do wnętrza matematycznym modelu kamery. Obrazy trójwymiarowe są tworzone po największej części w technice rastrowej, wektorowo przedstawia się maksimum obrysy, szkice itp. Głównym problemem do wnętrza obu przypadkach jest przypisanie powierzchni widocznych, a więc selekcja tych obiektów (albo ich części), które są widoczne do wnętrza danym rzucie. Robi się to np. przez bufora Z, sortowania względem głębokości, śledzenia promieni. Ponadto zwykle obserwujemy niewielki część sceny, toteż prócz tego starcie przypuszczalnie składać się z powodu wielkiej wizualizacje liczby obiektów (sięgającej poniekąd setek milionów), dlatego tak jak grunt jest określenie, które obiekty mogą być widoczne, żeby fabrykować zaledwie te dane, które no tak są potrzebne. Zobacz: usuwanie niewidocznych powierzchni. Realizm [edytuj] Odbicie a załamanie światła, miękkie cienie Rozpraszanie światła pod spodem powierzchnią obiektu (ang. subsurface scattering) Realizm obrazów generowanych za pomocą maszyna matematyczna jest w większości zastosowań niezmiernie bieżący. Aby go utrzymywać się modeluje się oświetlenie: definiuje światła, powierzchniom obiektów trójwymiarowych nadaje kolor i fakturę, określa cienie rzucane przez obiekty, odbicia zwierciadlane, kolaps a rozpraszanie światła itd., itp. Metody, które pozwalają na bardzo dokładne obraz scen trójwymiarowych są także wielce kosztowne obliczeniowo.
Adres www: http://pro-fx.pl
